تقدیم به گل خوشبوی خودم

تو سردي مثل ، آفتابي که مرده باشد

سردي ، مثل زمستان ، مثل غمناکترين روزهاي پاييز

مثل روح سردي که مي دميد در نگاه هايمان

من داغم ... من گرمم ... من سردم

با زمستان يکي نبوده ام ، دختر پاييزم ،

اما ...

باد پاييزي نبودم

سردي تو ، برگهاي مرا مي لرزاند

سردي تو ، مرا مي ترساند

آفتاب در غروب خفته من ،

به من بگو او که بود که ما را از هم دزديد؟

مرا زير برگها مدفون کرد و تو را زير برفها

بر من طلوع کن دوباره ،

آفتابم باش ،

برف را آب کن

که اگر نيايي من زير اين برگها ميميرم 

بچه های گل و خوب یه سر بزنید ادامه مطلب

رهگذر می رفت و بی خبر از چشمان منتظر کوچه بن بست گام بر پیکره ی نرم جاده می نهاد

کوچه او را فریاد می زد

و جاده ها گامهایش را می بوسید.

جاده و کویر شکستن سکوتشان را جشن گرفته بودند.

جاده در گوش کوچه زمزمه کرد: مدتهاست جز نعره باد صدایی سکوتمان را نشکسته بود.

کوچه رهگذر را با چشم دنبال می کرد

و تنها بید مجنون گیسوان سبزش را سایه بان ساخته بود برسر او.

رهگذر ایستاد

و کوچه غمگین به جاده گفت: خواهد رفت ، چون اینجا بن بست است.

در همین هنگام ، رهگذر برگشت و روی از کوچه برگرداند.

کوچه فریاد می زد با زبان خاک و غبار و باد که ،

مرد ، ای تنها رهگذر ، مرد که مسافری جزء تو نیست مرا

و رهگذر بی خبر از همه فریادها رفت و ناپدید شد.

باز هم کوچه بود و بید مجنون ،

و جاده و سکوت و هوهوی باد.

جاده به کوچه گفت: مسافر رفتنی است.

کسی به من و تو دل نخواهد بست.

و باد هویی کشید و غبار را از زمین به آسمان پرواز داد.