به خاطر تو خورشید را قاب می کنم و بر دیوار دلم می زتم.

به خاطر تو اقیانوس ها را در فنجانی نقره گون جای می دهم.

به خاطر تو کلماتم را به باغهای بهشت پیوند می زنم.

به خاطر تو دستهایم  را آیینه می کنم و بر طاقچه یادت می گذارم.

به خاطر تو می توان چون کودکی لجوج سلام معطر سیب ها را ناشنیده گرفت.

به خاطر تو می توان شعله تلخ جهنم را چون نهری گوارا مزه مزه کرد.

و به خاطر تو می توان به ستاره ها محل نگذاشت.

نازنینا؛

سایه های ما شکسته است و اگر سایه زلال تو نباشد درختان نمی توانند، تن از خستگی بتکانند.

وقتی تو مثل یک زمزمه صمیمی در خلوت کوچکم حضور داری،

وقتی تو دستهایم را از لمفونی باران می انباری،

وقتی تو دل ناموزون مرا می خوانی،

احساس می کنم صبح به شمایل توست،

و من نمی توانم با رگه های نور طنابی ببافم که مرا به تو برساند.

هنگامی که آفتاب بر گُرده کوهستان رسوب می کند، و شب بی رحمانه روی ریحانه ها را می پوشاند،

هنگامی که در هیچ قطاری جایی برای من نیست و تنها و خسته پشت همه درهای عالم می مانم و تو را صدا می زنم.

ناگهان نام تو شب فرسوده را به آتش می کشد.

و ناگهان حس با تو بودن و در کنار تو بودن و مُردن فراگیر می شود.

نگارینا؛

آداب نمی دانم، شب طولانی شده است.

تحمل این همه ستاره که به من زُل زده  اند آسان نیست.

و تحمل این همه شعرهای نا گفته که منتظرند در حریم تو پَر بگیرند، حوصله ای عظیم می خواهد.

اگر پنجره های آبی لطفت را بر روی من بگشایی،

اگر روح مرا، روح یخ زده ام را در کنار اجاق مهربانی ات مذاب کنی،

اگر نجواهای مرا بشنوی،

دلم مثل لاله های باران خورده، می شکفد.

مهربانا؛

می ترسم دنیا به پایان برسد و من در چشم تو جایی نداشته باشم.

می ترسم کلمات نتوانند شوق مرا به تو توصیف کنند.

می ترسم کبوترانی که به سمت تو پرواز می دهم نارسا باشند.

شب طولانی شده است و تا چشمان تو هست آفتاب جرأت بر آمدن ندارد،

                                           (نگاهم کن تا مثل صبح نورانی شوم)

نعره بر دريا زدم موج خروشان پس بداد
داد در كوهها زدم فرياد من را پس بداد
در زماني كه نباشد خط شكن نعره چه سود
درد و رنج اين زمانه نعره هايم را روبود
من به حكم تازيانه زير فرياد سكوت
خط شكن بودم ولي جبار خطم را ربود
جور ظالم بي صدا و ناله هايم بي صدا
درد در پستوي خانه لب دوخته بي صدا
همچو طفلي كه مانده دور از دامان مهر
اشك بر چشم و بغص بر لب بي صدا
ما به تحريم بلا در هجرت قوم سمود
در فراري ناگهاني چنگ بد نام يهود
سايه افكند ابر بد نام بلا
دل گرو داريم در دست جفا

برای عشق تمنا كن ولي خار نشو

 براي عشق قبول كن ولي غرورتت را از دست نده

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن

 براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير

براي عشق وصال كن ولي فرار نكن 

براي عشق زندگي كن ولي عاشقونه زندگي كن

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش

براي عشق خودت باش ولي خوب باش