دلم گرفته است و در نهایت تاریکی شب می گرید .

تا به کی باید دلتنگ بود .

تا به کی چشم هایم باید ، بی نهایت جاده ها را بپیماید .

تا به کی قلب آتشینم را ، در زیر خاکستر گریه ها ، پنهان کنم .

من سخاوت دریا را در چشمه زار وجود تو نظاره کردم

و می دانم زمین برکت را پس از تو ، به نسیان سپرده است

و درختان رنگ سبز را از یاد برده اند .

من داغدیده فراموشی هایم

و به دنبال آفتاب دیگری هستم

و باز من هستم و غم دلتنگی تو

و کوچه ها بی قرار شهر

و چشم های ناتوان

و باز من هستم و عاشقانه هایم .

کاش در واژه واژه من

درد و انتظار را می دیدی .